نمی دانم تو رفته ای یا من از یاد تو رفته ام...
به هر حال در تورق تقویم٬ تاریخ آمدن و رفتنت تکرار می شود...
و هنوز هم دلتنگی هایم کودکانه از بزرگ شدن می گریزند...
هنوز هم به تاریخ بی اعتمادم...
آری! تاریخ٬ همان دزدی که خنده هایمان را از میان لب هایمان ربود...
همان قصه ای که تو را فرا گرفت و مرا تنها گذاشت...
خنده هایت هنوز هم شورم می بخشد اما تا سر بلند می کنم و نگران نگاهت را می جویم جای خالی ات بغضی را در گلویم می کارد که جرئت اشک شدن ندارد...
دلتنگ می شوم اما جز صبر و سکوت چاره ای نمی بینم...
ـــــــــــــــــــــــــــــــ
تقدیم به ستاره ای که خودخواهانه غروب کرد...

خداحافظ...

تازه قزوين رو رد كرده بوديم... اتوبوس توقف كرد... راننده: «ناهار! نماز... هركي هركار داره جا نمونه!»...
پياده شدم رفتم سمت دبليوسي! فقط وضو گرفته بودم... وقتي مي خواستم از محوطه خارج شم چشمم به يه آقايي افتاد كه يه سيني بزرگ گذاشته بود جلوي پاش رو يه صندلي و توش پر از اسكناس بود!... تعجب كردم... توي دلم گفتم قديما نرخ دستشويي پنجاه تومان بود!... اما اينجا اسكناس هاي درشت تري به چشم مي خوردند!...
ديدم يه خانومي يه هزاري داد اون آقا هم گرفت و با اون صداي تو پُر و خوفناكش گفت: «انعام بچه ها! سرت سلامت!»... اون خانوم هم بنده خدا صداش در نيومد و رفت!... داشتم شاخ در مياوردم!... انعام كدوم بچه ها؟!... همه ي زحمت رو خود بنده خداش كشيده اون وقت ازش پول هم مي گيرن واسه انعام بچه ها!... دستشويي هم به قدري كثيف بود كه نمي شد دل خودت رو راضي كني كه حالا زحمت كشيده و... منم كه پولام يا پنج تومني بودن يا دو تومني و پول خورد نداشتم... از طرفي فقط يه وضو گرفته بودم و نمي خواستم پول زور بدم... يهو يه فكر ناب نمي دونم از كجا مثل رعد اومد توي ذهنم و مثل برق از دهنم خارج شد!... رفتم جلو و خيلي بي مقدمه در حاليكه كيف پولم توي دستم بود و آماده ي پرداخت وجه، گفتم: «خسته نباشي آقا! چقدر ميشه؟!»...
يارو كه انگار توي عمرش با همچين آدمي برخورد نكرده بود تو اين لحظه نياز به يه ري استارت اساسي داشت... همون طور كه هنگ كرده بود چپ چپ يه نيم نگاهي به بالا انداخت و گفت:‌ «پنجاه تومن!»... اون وقت من يه دو تومني دادم بهش و ايشون هم خيلي مؤدبانه هزار و نهصد و پنجاه تومن بهم پس داد!...
بعدا نوشت: يك سري زير ساخت هاي جامعه اساسا نياز به تحول دارند از جمله همين برادران سيني به دست در جاده ها!
از اين دست خاطرات در بخش نظرات استقبال مي كنيم!...

مدت ها فكر كردم...
تصميماتي گرفتم...
براي رسيدن به تمام اهدافم برنامه ريزي كردم...
مو به مو برنامه هايم را اجرا كردم...
يك اتفاق با من شوخي كرد و درست در آخرين لحظات، پازل زندگيم را به هم ريخت...
دوباره فكر كردم...
دوباره تك تك قطعات پازلم را يافتم...
دوباره مسير را بررسي كردم...
دوباره برنامه ريزي و...
اين بار نيز در فاصله ي گذاشتن آخرين قطعه، نسيمي ناشناخته غزل زندگيم را چهار پاره كرد!...
و باز آخرين قطعه شروع يك آغاز شد... از سرماي زير صفرِ حسِ يك شكست بالقوه!...
و اين بار من مانده ام با منشور زندگي در دست...
تفكري جاري در ذهن...
سربالايي زندگي پيش رو...
و هنوز زندگي در بستر خود جاريست...
امروز با يك خبر، نيل به مقصود به اندازه ي تا «سال آينده، چند ماه بعد از اين ماه» به تعويق افتاد!...
تقصير از من نبود، حتي سر سوزني!...
باز هم بي مسئوليتي مسئولين!...
همچنان اميدوارم و مصمم... اما در حد فاصل خوب و بد مانده ام براي تفسير يك واژه!...
مي خواهم آخرين دعايم اين باشد: خداوندا! عامل يا عاملين اين اعمال را به صلاحديد خويش به صراط مستقيم هدايت بفرما...
و ترجيح مي دهم علي الحساب تا يك اطلاع ثانوي دعا نكنم!...

بیا نترس… بابا دو نفریم… باهم میریم!
محمد که با ترس و لرز دنبال من راه افتاده بود گفت: ببین حمید! جون هرکی که دوست داری از وسط قبرستون رد نشو.
بهش گفتم: آخه عقل کل! غیر از این مسیر که دیگه راهی نیست. یا باید از وسط مزار رد شیم، یا تا خود صبح اینجا وایسیم تا مزار بشه مزرعه. محمد خجالت بکش. بیست و پنج سالته. ما رو باش خواهرمون رو سپردیم دست کی. تو که از قبرستون می ترسی چه جوری می تونی از خواهر ما مراقبت کنی؟ خاک برسر من که پیشنهاد دادم. خاک بر سر آبجیم که قبول کرد.
بالاخره با هزار قربون صدقه رفتن و منت کشیدن رفتیم خونه.
پاشو که گذاشت توخونه، مردک شیر شد. دوید بالا و تو راپله، شروع کرد به لاف زدن که من نترسم و این حمید عین موش شده بود و از این حرفا.
داخل که رفتیم سفره آماده بود و یه لشگر سی چهل نفری که طبق معمول سالای گذشته آوار بودن خونه آقا جون، آماده ی حمله بهش. نشستم کنار پشتی چون میلم به غذا نمی رفت یه چایی ریختم و گذاشتم جلوم.
محمدم همینجور یه بند داشت خالی می بست که آره… کلی التماس به حمید کردم که از میون مزار بریم و چون ترسیده بود قبول نمی کرد.
نگاه های سنگین فامیل دیگه داشت گردمو خورد می کرد. زیر لب یه چندتا نامربوط نثارش کردم و چشم غره اما کور و کر شده بود.
چاییم دیگه سرد شده بود و شام خوردن لشگر هم تموم شده بود. دستم رو دراز کردم قند بردارم که محمد گفت: حالا سفره میمونه و حاج حمید. دستتو می بوسه حاجی. با دستپاچگی گفتم: به من چه… من که اصلا شامم نخوردم. که دستمال سفره رو تو دستم دیدم.
عمه سیما گفت: عمه قربونت برم. دیگه چیزی نداشتم بگم. بلند گفتم: محمد همه میرن… من میمونم و تو، تو میمونی و من.
محمد با نیشخند گفت: حالا که فعلا خر مراد زیر پای ماست داش حمید.
تو همین احوال به ذهنم رسید محمد که از قبرستون می ترسه حتما از روحم می ترسه. انگار دنیا رو بهم داده بودن. سفره جمع شد و منم با کمال آرامش رفتم نشستم کنار محمد و گفتم: قربون داماد نترسمون برم آاا…آه و یه ماچم از فرق کلش کردم.
بعد رو کردم به عمه زاده ها و عموزاده ها و گفتم: محمد راست میگه خیلی نترسه من که اسم قبرستون میاد دست و پام شروع می کنه به لرزیدن. مو به تنم سیخ میشه. دست خودم نیست.
با گوشه چشم هوای محمد رو داشتم ببینم چیکار میکنه. الهام گفت: محمد آقا! الان میری سر مزار و برگردی. محمد با من و من جواب داد ب..ب..برای چی؟ الهام گفت: هیچی! بری این حمید یه خورده خجالت بکشه!
نفس راحتی کشید و گفت: این بنده خدا رو چیکارش داری؟! ولش کن، خودش خوب میشه .ساعت حدود یازده بود که جمع و جور کردیم برای خوابیدن. محمدم رفت تو اتاقش بخوابه. الان دیگه وقت اجرای نقشه ای بود که براش کشیده بودم.
اتاقی که محمد توش می خوابید مشرف بود به حیاط و در نسبتا بزرگی داشت. رفتم از توی ساکم دوربین فیلم برداری و پایه دوربین رو آوردم. اونم برای ضبط صحنه های جالبی که قرار بود اتفاق بیفته. با یه بادکنک بزرگ که صبح  تو اردستان به جای پول خورد بهم داده بودن بادکنک گازی درست کردم. با میخ نخش رو کوبیدم درست مقابل در اتاق خواب محمد. یه ملافه سفیدم انداختم روش و یعد دوربین رو جوری مستقر کردم که هم در اتاق رو بگیره هم روح دروغیه مارو. دکمه ضبط دوربین رو زدم. ساعت حدود دو صبح بود. در اتاق محمد رو زدم و خودم دویدم تو اتاق بغلیش.
بعد دوسه بار در زدن محمد در رو باز کرد و چشمش افتاد به ملافه. گفت خوب حمید ترسیدم. لوس بیمزه. الان وقت این شوخیاس نمکدون.
بعد دستاشو به نشونه ی اینکه من رو می خواد بگیره از دوطرف به ملافه کوبید. ولی دستاش به هم خورد. بلند داد زد ر..ر.. رو….رو…ح رروح… داشت با داد و فریاد، کل خونه رو خبر می کرد که منم ملافه پیچ، آروم از پشت سر اومدم و دستم رو گذاشتم روی شونه ش که چی شده محمد جون؟! من رو که دید نمی دونم چرا بنده خدا یهو ضعف کرد؟! انگار جن دیده بود! سریع بادکنک رو آزاد کردم و ملافه رو تو دستم گرفتم. کم کم همه جمع شدن. هر کس که میومد می پرسید چی شده؟ منم می گفتم نمی دونم! منم از سر و صدای محمد از خواب پریدم اومدم اینجا! خواب بدی چیزی دیده لابد!
خلاصه به زور آب قند و پارچ آبی که حرومش کردیم بالاخره به هوش اومد، اما تا خود صبح نذاشت هیچ کس بخوابه و مثل ساعتی که کوکش کرده باشن، هر چند دقیقه یک بار فریاد روح روحش خواب رو بهمون حروم می کرد. دلم می خواست بزنم داغونش کنم… مردک بی جنبه!
بعد نماز صبح دیگه کسی نخوابید و بحث فریاد روح روح محمد بود. یکی از اون وسط گفت: حمید! شاید تقصیر تو بوده. آخه کدوم آدم عاقلی نصف شب با ملافه ی سفید راه میفته دور خونه؟! منم خیلی حق به جانب گفتم ببخشید که بنده از سر و صدای حضرت آقا از خواب بی خواب شده بودم! خوب منم ترسیده بودم، همون جوری با ملافه اومدم ببینم چه خبره. نمی دونستم آدمی که از قبرستون پر از ارواح نمی ترسه، از ترس آدم زنده غش می کنه!
محمد هم که بنده خدا از ترس زبونش بند اومده بود، هیچی نمی تونست بگه. البته حرفی هم برای گفتن نداشت!
بعد از صبحونه کم کم همه داشتن می رفتن سراغ کار و زندگیشون که زدم به شونه ی محمد و گفتم: ببین محمد جون! داماد عزیز! قربونت برم!… این دفه دوستانه بهت تذکر دادم! دفه ی بعد، دیگه فقط من و تو نیستیما! منم و تو و این فیلم!…
________________
1. لينك مطلب
2. براي اولين بار در طول عمر باريك و بلندم از دفترم جدا موندم!...

دوره اي از زندگيم با سكوت سپري شد و همه مي گفتند سرد شده اي! اما اكنون كه روي رشته ي كلام راه ميروم‏، هنوز هم قلبا عاشق همان سكوتم حتي اگر ديگران آن را سرد بدانند... به گمانم سردي كلام بيشتر از سردي سكوت است... واژه ها دل ها را مي شكنند اما سكوت فقط واژه ها را مي شكند...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1. از اونجا چه خبر؟!...
2. خبر!... خبر!... از ماه آينده كافه طنز شب آخرين جمعه ي هر ماه به روز خواهد شد!...
3. همين ديگه!...

دلم هوای آن روزها را دارد... نه دیروز و امروز... که چهارده سال است امیدوارم... امروز دیگر دلم آرزومند تو شده است نه امیدوار دیدنت... دیگر بوی تو که در مشامم می پیچد فقط اشک هایم نیستند که بی اختیار جاری می شوند... که یادت تمام وجودم را سست می کند... تا بدان جا که معبودم می شوی و با وجودی عاری از خود در مقابل یاد نگاهت سجده می کنم و می گریم... و دست خیالت شانه های سرما زده ام را نوازش می دهد... مثل همان روزها دستم را می گیری تا باز برخیزم... همین یاد نگاهت باعث می شود از خنده ی این مدیر و ناظمِ جدیدِ بیست و چند ساله نرنجم که چرا احساسم را و یاد تو را به تمسخر گرفته اند!...
هرگز به هیچکس نگفتم که حتی وقتی به مقاطع بالاتر رفتم باز پیاده از همان مسیر سابق به خانه باز می گشتم تا تمام در و دیوارش را از بر کنم... تا اگر روزی چشمانم دیگر قادر به دیدن نبودند تمام آن روزها از تصویر خیالم پاک نشوند... اما دریغ و صد دریغ که امروز با دیدن این همه تغییرِ در و دیوار خاطراتم شش سال از عمرم در تکرار یک خیال واهی گذشته است...
هرگز به هیچکس نگفتم که چند بار برای یافتن شماره ات به این و آن رو زده ام، التماس کرده ام، اشک ریخته ام و... و ای کاش هرگز ندانی...
دیگر هوای مدرسه بی تو سنگین است برای ریه های آزرده خاطر این شاگرد...
به خانه ای باز می گردم که چهارده سال پیش در چنان روزهایی یک کلمه بین من و تو فرسنگ ها فاصله را واسطه کرد... کاش هرگز ندانی دیگر آن یک کلمه از واژگان من حذف شده است... دیگر هرگز نمی گویم خدا نگهدار... مگر آن که مثل همان روز که تو گفتی خدا نگهدار و من ناخودآگاه در پاسخت گفتم خداحافظ... دیگر ناخودآگاه نخواهم شد اگر روزی ببینمت...
در همین مسیر پانزده دقیقه ایِ پاهای کودکانه ی آن روزهایم آنقدر می روم و می آیم و می نویسم تا باز مثل همان روزها مسیر را دقیقا در پانزده دقیقه بپیمایم...
چه بغض بدی گلویم را فشرد وقتی که با یادت آمدم... بعد از هشت سال... و فقط به امید دیدن همان کلاس قدیمی... همان کلاسی که حتی بعد از چهارده سال باز هم برایم بوی تو را داشت... باز هم می توانست صدای نفس هایت گرما بخش وجودم باشد...
اما دیگر حتی کلاس هم نبود!...
نمی دانی به چه حالی گذشتم از آن کوچه های تنگ خاطراتم... که چقدر باریک شده بود عرض هر کوچه... باریک تر از عبور احساساتم... و چه دلتنگ تر از همیشه مسیر خانه ی قدیمی را پیش گرفتم...
خدا می داند چند بار صدای بوق شنیدم و هیچ ندیدم...
چقدر همه چیز عوض شده است... جز بوی تو... که هنوز از پشت باقیمانده های تجدد شهری مشامم را نوازش می دهد...
دلتنگی امروزم را جز خدا نمی داند...
نمی دانی چه سخت است جست و جوی کسی که شش سال سراغش را می گیری و به التماس از هر کسی نشانش می جویی اما او را نمی یابی... به امید دفعات بعد می روی... به امید آینده... باز بعد از هشت سال بر می گردی و می بینی تنها دلخوشیِ همان شش سال را هم از تو گرفته اند...
می بینی کلاسی که روی نیمکت هایش خندیدی دیگر نیمکتی ندارد...
می بینی اصلا کلاس را از بین برده اند...
با یاد آن روز که پاهای کودکانه ام تا زانو در آن برف سوزان فرو رفته بود... به عشق تو به مدرسه آمدم اما تعطیل بود... از سرما که نه از آتش درونم می سوزم... خوب یادم می آید که آن روز از ترس تعطیلی، زودتر از همیشه و قبل از خبر صبحگاهی به مدرسه آمدم... تا مبادا تعطیل شوم و از دیدارت محروم...
ای کاش می توانستم لحظه ای قلم را بر زمین بگذارم... چقدر نگاه آدم ها به این اشک و قلم و دفتر سنگین بود اگر اشک هایم از یاد تو نبود و قلمم دوان دوان در بهشت یاد تو نمی چرخید...
هر چقدر بیشتر قدم می زنم بیشتر بغض می کنم... بیشتر مسیر با من غریبگی می کند... انگار حتی خاطراتم هم با من بیگانه شده اند... آنقدر که راه خانه را گم کرده ام...
وای که چقدر همه چیز عوض شده است... حتی آدم ها... از همسایه ای نشان می پرسم که تا لحظه ی ورودش به خانه نه من او را می شناسم و نه او مرا!...
باز هم با امید آمده بودم... اما این بار نه مثل همیشه نا امید بازگشتم... نا امید از یافتنت، نا امید از دیدنت و حتی نا امید از خاطراتت...
اگر روزی این مطلب را خواندی بدان که تمام وجودم از خود بیخود بود، اشک هایم جاری و قدم هایم سست و بی مقصد... اما دلِ گرفته ام هنوز هم به وسعت یاد توست...
تا ابد دوستت دارم...
تقدیم به معلم های خوبی که جز یادی نکو از آن ها برایم چیزی نمانده است...
خانم ها: گلستانی و غفاری...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
پی نوشت: تمام این حروف که به رشته ی واژه کشیده شده اند خلاصه ای از ترجمه ی یک بغض چهارده ساله اند... لطفا استثنائا این مطلب را نقد نکنید!... دوست ندارم احساساتی که چهارده سال از ترس له شدن در ظرف تفکر اطرافیان بر زبان جاری نشده اند امروز به چوب نقد بسته شوند... دوست ندارم تحقیر احساساتم را زیر ذره بین تفکر دیگران لمس کنم...

خواسته يا ناخواسته: شوخي شوخي به دنيا آمدم و بايد جدي جدي زندگي كنم!...
بودن يا نبودن!... مرزش يك نون است سوار بر قامت من!...
تمام عيب كار ما از محكم كاري هاي ديگران است!...
سكوت حرمت است نه حماقت!...
باسيل هاي گرم منفي و كوكسي هاي گرم مثبت درون مغزم اغتشاش كرده اند!...
روزي پنج بار جسمم را فراموش مي كنم و باز تو به من روح مي بخشي!...
آسمان دلم كه ابري مي شود چشمانم مي بارند!...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
علي الحساب همين و ديگر هيچ!...

زنده ام!...
اينجا مشهد است!...

بي مقدمه ميگم... حدود پنج سالي ميشه كه تلويزيون نديدم!... دو شب پيش بدون هيچگونه برنامه ريزي قبلي تي وي رو روشن كردم... برنامه اي به اسم «ماه عسل» در حال پخش بود... از مجري به خاطر طرز بيان و مفهوم حرفاش خوشم نيومد... مخصوصا اون جاهايي كه سعي داشت پاسخ مهمانان رو جهت بده!... ولي از مهموناش خوشم اومد... خيلي پر انرژي بودن و حرفاي قشنگي هم ميزدن...
شب بعدش، يعني ديشب، باز هم زمان پخش همون برنامه بود كه تي وي رو روشن كردم... در يك جمله ميتونم بگم مزخرف ترين برنامه اي بود كه تو عمرم ديده بودم... هيچكس تا به حال اين نحوه حرف زدن رو از من نديده... و صد البته اين سبك قضاوت رو... ولي واقعا حالم به هم خورد از برنامه...
خانومي در سن بيست و چهار سالگي تصادف ميكنه و يك سري توانمندي هاش رو از دست ميده... شوهرش رو داماد ميكنه!... و خودش ميره بهزيستي!... و دو تا بچه رو ميسپره به يك مامان جديد!... الانم ميگه دست مادر بچه هام رو ميبوسم!... كارش هم توي برنامه به عنوان سمبل عشق قلمداد ميشه!...
آره!... شايد كار خانومه عاشقانه بوده باشه ولي احيانا همسر ايشون تمايلي به بروز عشق و احساس نداشتند؟!...
راستي اگه قضيه عكس بود، سمبل عشق چي بود؟...
آيا آقا خانومش رو عروس ميكرد و خودش هم ميرفت بهزيستي؟!...
طبق نظر جامعه؛ اون موقع اگه حتي آقا معتاد هم بود! باز سمبل عشق يكطرفه گريبان خانوم رو مي گرفت كه بره كار كنه خرج زندگي و اعتياد مرد خونواده رو هم بده!...
برخي ديدگاه هاي جامعه، غدد سرطاني كاملا پيشرفته اي هستند كه شديدا به شيمي درماني نياز دارند...
به نظر من در هر دو حالت قانون عشق حكم مي كنه كه زن و مرد تحت هيچ شرايطي همديگر رو تنها نذارند... روزهاي خوب و بد، خاطرات تلخ و شيرين و غيره و غيره براي همه هست... وقتي قبول كردي كنار هم باشي... اين تعهد هم براي زمان خوشي ها و هم زمان ناخوشي هاست... نه اينكه با اولين و كوچكترين سختي پا پس بكشي و خداحافظ!...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
1. دو تا برنامه ديدم يكي تمام مزخرف و ديگري نيمه مزخرف!... نتيجه گيري اخلاقي: حد اقل بيش از پنجاه درصد برنامه هاي تلويزيون مزخرف اند!... ولي نميگم ارزش ديدن ندارند... معتقدم خوبي در كنار بدي مفهوم پيدا ميكنه و تا بد رو نبينيم پي به ارزش خوب نميبريم...
2. بدون هيچگونه تماس فيزيكي دست با شكم بخنديد: كافه طنز!...

مي نويسم... از فرياد عشقي كه بار ها سر داده ام... از سكوت وهم انگيز آدمك ها... از نگاه غبار آلود مترسك ها... از اندوهي كه پشت قاب عينك مادربزرگ خودنمايي مي كند... از بغض گلوي عصاي پدربزرگ... از من... از تو... و از غباري كه از راه نيامده تمام وجودمان را فرا گرفته است...
از فرياد سكوت تو كه وقتي امروز، ديروزت را غصب كرد؛ به اميد فرداها ديروزها را لا به لاي خاطراتت دفن كردي...
اما من چگونه مي توانم دفن كنم خاطراتي را كه برگ برگ آن به بوي تو زنده است، جان دارد، و نفس مي كشد...
اي زمان چه كسي تو را قصاص خواهد كرد به جرم آشاميدن خون يك دنيا خاطره؟... چه دستي رقص تو را پايان خواهد بخشيد؟... ما به جرم بودنِ توست كه مجازات مي شويم... تو مي رقصي و ما باز سرمستِ زندگي، آلوده ي بودن مي شويم...
سرخي خونم در ثانيه شماره ات را باور كنم يا رخت سياه دست هاي كوچك و بزرگِ آلوده ات را؟...
مي رقصي و ساز زندگي ام كوك مي كني تا مرگ بهترين ابزار تهديدت باشد... بي خبر از اينكه مرگ مي شود مراد ناديده... و عشق آن در وجودم شعله مي كشد...
در گذر خار قرمزت هر بار كه بغضم را فرو مي خورم تو آن بغض ها را ثانيه ها مي خواني و علت فرو خوردنش را عشق به زندگي مي داني!...
لحظه اي درنگ كن تا بدون تهديد، ثانيه ثانيه ات را شادي بخشم...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* علي الحساب همين!...

نبود كه نبود... كودكي هايم را مي گويم... بدجوري دلتنگ شده بودم... ناگهان چشمم به آغوش مادر افتاد... جايي كه حتي اگر از دست صاحبش ناله سر مي دادم باز تنها مأمنم بود... گرچه كه براي فرود به آن اندكي بيش از حد بزرگ شده بودم، اما همچون مسافري در راه مانده خود را به زور در آن جا كردم و همچون كودكي هايم خواندم: مادر جان!... من خسته شدم تابم ده!... من تشنه شدم آبم ده!...
اشك هايم جوانه مي زدند و به سرعت مي روييدند... آغوش مادر هر لحظه بزرگ و بزرگ تر مي شد... به قدر دلتنگي هاي من... دست نوازشش بر سرم بود و آرام زمزمه مي كرد: لالا لالا...
مادر آلبوم بزرگي آورد و تك تك يادگار آن روزهايم را ورق زد تا به امروز رسيد... امروزي كه باز همچون روز نخست در آغوشش آرميده بودم... جواني اش هر روز فداي كودكي هايم شد تا جوان شدم... با بغض هايم آرام گريست و از شادي هايم قهقهه سر داد... با نبودن هايم شكست و در خود فرو ريخت اما برايم لبخند زد تا صبر بياموزم...
مادر!... با تمام كودكي هايم امروز و در اين لحظه آنقدر بزرگ شده ام كه قطره قطره ي عشقت را با تمام وجودم درك كنم... گرچه آن همه عشق پاك و خالص را هرگز نخواهم توانست پاسخ گفتن...
باز هم يك سال بزرگتر شده ام...
مادر برايم بخوان...
ترانه ي عشقت را آرام آرام در گوشم زمزمه كن...
ــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
* وقتي پانزده روز اداره بازي كني... طي يك هفته به التماس و حربه ي اشك يك امضا بگيري!... و سر آخر بگويند اصل مهمترين مدركت گم شده است!... و وقتي يك مسئول اين همه بي مسئوليتي را تقبل نكند... وقتي تمام پازل برنامه ات با گم شدن مهمترين قطعه از نو به هم مي ريزد... حتي خودت هم تولدت را از ياد مي بري و دير تر از همه به ياد خودت مي افتي...
* با تشكر ويژه از دوستان خوبم كه در اين مدت نبودنم در مشكلاتي كه برايم پيش آمد با من همفكري كردند و نيز تشكر سوپر ويژه از دوستاني كه تولدم را به ياد داشتند...
* و اين هم آهنگي از امين الله رشيدي كه در اين مدت خيلي گوش مي كردم:
ديدي در آتش مي سوزم از غم فرياد من نشنيده رفتي
آتش گرفتم آنجا كه ديدم اشك مرا ناديده رفتي

اينجا گرد و غبار بيداد مي كند!...
سر و صدا غوغا مي كند!...
اينجا همه نقش مردگان بر پرده ي زندگي بازي مي كنند!...
اينجا در بازتاب تصاوير و اصوات همه شادمان قلمداد مي شوند!...
اينجا طهران بود...
اينجا تهران است!...
يادش بخير!...
ياد آن روزگاري كه از شدت فهم كودكي در نفهمي بزرگتر ها غرق بودم و هميشه نفهم!...
يادش بخير!...
اين روزها به رغم آمار شادي ها غم پايش زياده از گليمش دراز شده است...
اي كاش باز هم در نگاه بزرگترها چونان كودكي هايم نفهمي بيش نبودم تا زبانم به اسارت آزرده نمي شد...

احمق بودن را دوست تر ميدارم از خر شدن...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
اولا: نوك انگشتمان رنگين شد...
دوما: السلام عليك يا علي بن موسي الرضا المرتضي...
سوما:‌ دنبال برقراري بين عنوان و متن نباشيد...