به علت يك سفر اجباري و شايد يك تأخير چند روزه٬ علی الحساب این رو داشته باشید:

عشق٬ یعنی روی دیوار خطر پلک زدن...

بي مقدمه مي گم٬ دوست خوبی دارم که خیلی دوستش دارم. بعد از ۴ سال با هم بودن٬ ۵ سال دوری رو تجربه کردیم. دیروز بعد از حدود ۵ سال دوری و جدایی خبر اومدنش ۵ سال تنهایی رو از خاطرم برد. از دیروز تا حالا همه ی خاطرات خوب و بدمون رو مرور کردم و با تک تک اون ها خوش بودم. این پست رو فقط مخصوص اون گذاشتم که هم بهش تبریک بگم هم خوش آمد و هم این که با زبون خاموش‏ سكوت بهش بگم كه چه قدر برام عزيزه و دوستش دارم...

با وجود بابا برقی بازم بعضی ها رو برق میگیره! می دونید چرا؟ آخه بابا برقی فقط چند تا شعر می خونه که به بچه ها یاد بده چه جوری مراقب خودشون باشند که برق بهشون ابراز علاقه و صمیمیت نکنه... و اما انواعی از برق گرفتگی کشف شدند که همیشه بزرگ تر ها رو تهدید می کنند و برق بی چاره روحشم بی خبره٬ صد البته از بابا برقی هم کاری ساخته نیست. این برق گرفتگی ها که به برق گرفتگی های موسمی موسومند تقریباً هر دو ماه حد اقل در پنج نوبت (آب٬ برق٬ گاز٬ تلفن٬ یک همراه) لباس هر یقه کنده ای رو بی یقه می کنند. این برق گرفتگی ها به قبض معروفند... به به٬ چه اسم با مسمایی... پر زور و متناسب با مسئولیتش (قبض روح)...

قبض و فلسفه ی محتویات آن:

برگی است که فقط و فقط جهت احترام به سلایق متفاوت مشترکین در ابعاد و رنگ های مختلف طراحی شده است. بعضاً شامل اعداد و ارقامی نجومی می باشند... نه اشتباه نکنید مصرف شما بی رویه نبوده... باز هم قضاوت عجولانه... نام نمی برم... مخابرات هم اشتباه نکرده... فقط یک شوخی بود... تمام اس ام اس هایی که ارسال ناموفق داشتند ارسال شدند... زود قضاوت نکنید... این کار چند مزیت دارد:

۱. حالا چند تا اس ام اس بیشتر٬ کار که از محکم کاری عیب نمی کنه!

۲. احیای ضرب المثل های شیرین پارسی!

۳. تا شما باشید که دو دو تا چهار تا رو باور کنید (قبض چیزی نیست که از قبل قابل محاسبه باشه)!

۴. از همه مهم تر این که با محاسبات پیش و پس از دریافت قبض و کشف معلول بی علت٬ ریاضیات و در نتیجه منطق شما جهت پذیرش حرف های حساب و جنبه ی شما جهت شنیدن حرف های ناحساب افزایش خواهد یافت.

حالا بگذریم از این که مخابرات به بنده لطف ویژه داشته و چون خیلی دوستم داره قبضم رو نمی فرسته در خونه تا هر بار که برای گرفتن قبضم می رم یا دیدارمون تجدید! بشه یا یه آدم جدید وارد این چند ضلعی ارتباطی مون بشه... راستش بین خودمون بمونه٬ یه چند باری از این همه لطف و ارادتشون شاکی شدم ولی... نمی گم آن چه به جایی نرسد فریاد است... شاید کم لطفی باشه... ولی صدای لطف اون ها بلند تر از صدای فریاد مظلومانه ی من بود...

من به دنبال دوصد پنجره‌ ی باز و یک بغل یاس سفید٬ دو سه روزیست در این باغ زمان حیرانم...

دوست داشتم اولین مطلبم رو روز تولدم و با عنوان مادر بنویسم ولی بنا به دلایلی از جمله ناسازگاری روزگار و مشغله ی زیاد من در اون روز جهت گشودن هدایای دریافتی و غیر دریافتی و نیز... خلاصش این که نشد... روز تغییر کرد چون از اختیار من خارج بود و اما متن...

مادر٬ آهنگ سرود زندگی ام کاش همیشه در کنارم بودی تا تنها نبودم. کاش همیشه سنگینی مهرت را روی قلبم احساس کنم.کاش هیچ وقت دوریت را تجربه نمی کردم که تلخ بود٬ تلخ همچون شرنگی که در یک لحظه روحم را به پرواز در آورد و حتی فرصت لختی تأمل را به من نداد و کاش دوباره تجربه نکنم... کاش می دانستی که چقدر سخت است بی تو بودن و با یاد تو بودن. ای فرمانروای قلب تنها و بی پناه من٬ آن روز که فریاد عشق سر دادی از آوای کلام پر مفهومت دلم لرزید و فرو ریخت. فردای آن روز به جرم صداقت و صراحت کلامت مرا تهدید به جدایی کردند. مادر٬ تو یک کلمه ای و در یک کلمه هستی من. من هر روز غروب دلتنگ نگاه های گرم تو هستم. نگاه های نگرانی که از فرسنگ ها فاصله و از پشت پنجره های بی روح و نیمه باز فلزی همدیگر را سخت در آغوش کشیده اند. فلق را به تمنای صدای گرم و دلنوازت و شفق را به امید حضور سبزت سپری می کنم. مادرم عشق تنها ارمغان تو برای من است باز هم مثل گذشته آن را از من دریغ نکن و در کنارم بمان... برای همیشه... برای همیشه... دوستت دارم مادر...